Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου, ούτε ειδικός.. Απλά αγαπώ πολυ τις ταινίες..
Και επειδή πάντα οι φίλοι μου και οι δικοί μου άνθρωποι απευθύνονταν σε εμένα για προτάσεις, αποφάσισα να το κάνω πλέον και διαδικτυακά.
Οι απόψεις που εκφράζονται είναι καθαρά υποκειμενικές και ουσιαστικά είναι οι σκέψεις που μου προκάλεσαν οι ταινίες που παρακολούθησα.
Ελπίζω να το ευχαριστηθείτε όπως και εγώ... και να θυμάστε!!!
ΚΑΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ!!!
TOWER BLOCK
To Tower Block είναι ένα θρίλερ, βρετανικής παραγωγής 2012. Ψηφίστηκε ως η καλύτερη βρετανική ταινία για το 2012 και ομολογώ πώς δεν ξέρω το γιατί...
Αν και σεναριακά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα ομολογώ πώς η κατάληξη είναι αρκετά προβλέψιμη, κάτι που πάντα με "χαλάει", να μπορώ δηλαδή να μαντέψω το τέλος μιας ταινίας.
Παρ'όλα αυτά, θεωρώ την ταινία πολύ ενδιαφέρουσα μιας και θίγει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα..
Αλήθεια τι θα κανάτε εάν ένα έγκλημα διαπράττονταν μπροστά στα μάτια σας; Θα πέρνατε το ρίσκο να βοηθήσετε ή απλά θα το προσπερνούσατε, προσευχόμενοι, να μην τύχει σε εσάς κάτι ανάλογο ή να μην χρειαστεί να λογοδοτήσετε σε κάποιον, για αυτό το "στραβοκοίταγμα";
Πόσο έχουμε απομακρυνθεί σαν άνθρωποι; Πόσο γνωρίζουμε τον διπλανό μας και πόσο θα βοηθούσαμε έναν συνάνθρωπο;
Μήπως τελικά πρέπει να συμβεί κάτι πολύ ακραίο για να έρθουμε οι άνθρωποι κοντά; Γιατί να πρέπει να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα για να πλησιάσουμε τον διπλανό μας;
Όλα αυτά τα ερωτήματα μου δημιουργήθηκαν, καθώς παρακολουθούσα αυτή την κατά τ'άλλα αρκετά νευρωτική και αγωνιώδη ταινία, με την καταπληκτική ερμηνεία ένος νέου Βρετανού ηθοποιού Jack O'Connell, που με έκανε να θελήσω να ψάξω περισσότερα πράγματα γι'αυτόν στο διαδίκτυο.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΟΡΥ:
Ο αποτρόπαιος θάνατος ενός ανήλικου αγοριού, από ξυλοδαρμό δύο κουκουλοφόρων ανδρών, θα οδηγήσουν την αστυνομία στο Συγκρότημα Διαμερισματών 32 και με την ειρωνική ονομασία "SERENITY" (Γαλήνη). Κανένας από τους ένοικους δεν θα βοηθήσει το άτυχο παιδί μέχρι που ένα πρωί μετά από μερικούς μήνες, έρχεται η "Θεία Δίκη" με την μορφή σφαιρών.
Κάποιος τους έχει στο στόχαστρο.. Κάποιος θέλει να τους σκοτώσει, όλους.. Έναν-έναν.. Εγκλωβισμένοι μέσα στην πολυκατοικία, θα προσπαθήσουν να επιβιώσουν και να καταλήξουν, πως τελικά, ότι κ αν μας "χωρίζει" μπορεί και να μας "ενώσει"...
Σίγουρα, δεν είναι μια ταινία που θα ενθουσιάσει τους πάντες, αλλά τουλάχιστον περνάς καλά στη μία ώρα και είκοσι πέντε λεπτά της δράσης της και σίγουρα δεν βαριέσαι. Μέχρι που έρχεται το τέλος...
ΚΑΛΗ ΠΡΟΒΟΛΗ!!!
Έφη (31/03/2013)
ΗΟΒΒΙΤ: UN UNEXPECTED JOURNEY
Σκέφτομαι, πώς στο καλό να ξεκινήσω να γράφω για το ΧΟΜΠΙΤ... Λυπάμαι που τότε που επικρατούσε παντού η φρενίτιδα για το έπος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, εγώ δεν είχα ιδέα από blogs και διαδικτυακά μονοπάτια γενικότερα..
Δεν ξέρω κιόλας, υπήρχαν τα blogs τότε; Και αν υπήρχαν ήταν τόσο διαδεδομένα στην Ελλάδα; Γιατί εάν ήταν, εγώ ζούσα σε άλλη χώρα.. χιχιχιχι!
Μακάρι λοιπόν, να μπορούσα να έγραφα για όλη εκείνη την τρέλα που ζήσαμε όλοι εμείς οι φανατικοί του φανταστικού και του J.R.R. Tolkien τότε με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.. Αν και κάτι μου λέει, πώς κάποια στιγμή θα το δούμε ξανά στις αίθουσες, και μάλιστα σε 3D, οπότε, ποιος ξέρει; Μπορεί και να την έχω την ευκαιρία μου τελικά!
Αν και το Χόμπιτ, δεν είναι τόσο διαδεδομένο στο ευρύ κοινό, όπως ο Άρχοντας, ή τουλάχιστον δεν ήταν πριν από τις ταινίες, ήταν παρ'όλα αυτά πάντα αγαπημένο και αγαπητό από τους φάνς του είδους.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΟΡΥ:
Για άλλη μια φορά ο Peter Jackson, μας μεταφέρει στην μαγευτική Μέση-Γη του, 60 χρόνια πριν την Οδύσσεια του Φρόντο, του Λέγκολας, του Άραγκορν και των λοιπών ηρώων προς την Μόρντορ. Αυτή τη φορά μας ταξιδεύει σε άλλες περιοχές της Μέσης-Γης με κεντρικό ήρωα τον Μπίλμπο Μπάγκινς (θείο του Φρόντο) ο οποίος παρασύρεται, σε μεγάλες περιπέτειες με συνοδοιπόρους του 13 νάνους , με αρχηγό τους τον Θόριν Δρύασπις και άγρυπνο φρουρό και σύμβουλο τον σοφό μάγο Γκάνταλφ. Σκοπός του ταξιδιού μια μεγάλη πορεία στα Μοναχικά Βουνά και η απόκτηση των χαμένων θησαυρών των Νάνων από τον δράκο Σμαουγκ (Νοσφιστή).
Η ταινία, προβλήθηκε και σε 3D όπου ομολογώ πως ήταν ότι πιο όμορφο έχω δει σε αίθουσα κινηματογράφου. Πάντα, προσωπική άποψη. Για άλλη μια φορά, ο ικανότατος σκηνοθέτης μας μαγεύει, η μουσική μας ταξιδεύει και γενικά είναι μια ταινία που θα σε κάνει να ονειρευτείς.. Αυτό που πάντα με κάνει να απορώ, είναι, που είναι ο Peter Jackson, όταν δεν ασχολείται με τα έργα του Τόλκιν; Και ας έχει σκηνοθετήσει ταινίες που έχουν κάνει κάποια αίσθηση, όπως το King Kong και το Disctrict 9, ε, μην τρελαθούμε σαν να μην έχει κάνει τίποτα παρά μόνο τον Άρχοντα νιώθουμε όλοι..
Όπως και να έχει, η ταινία, μέχρι το κομμάτι που διηγείται τουλάχιστον, είναι υπέροχα μεταφερμένη από το βιβλίο και προσωπικά, πάντα λάτρευα το πώς ο συγγραφέας αυτός εξυμνεί την αδελφόσυνη, την αφοσίωση και την πίστη. Το πώς σε κάνει να νιώθεις, ότι όσο μικρός και "ασήμαντος" και αν είσαι ή φαίνεσαι στους άλλους, στο τέλος, μπορεί εσύ να κάνεις την διαφορά!!!!
Προς το παρόν ανυπομονούμε για τις συνέχειες που θα είναι αρκετά σύντομα στην μεγάλη οθόνη!!!! Μόλις 9 μήνες έμειναν...
Καλή Προβολή!!!
Έφη (29/03/213)
THE TALL MAN..... Το "THE TALL MAN" είναι μια ταινία που μπορεί πάρα μα πάρα πολύ εύκολα να σε παρασύρει από την καθαρά, ξε-κάθαρα θα έλεγα, horror διάθεση που σε βάζει το trailer... Παρ'όλα αυτά, με αυτό το έξυπνο σκηνοθετικό "τερτίπι", o αντισυμβατικός γάλλος σκηνοθέτης, Pascal Laugier σε πείθει να δεις την ταινία του, για να καταλήξεις να παρακολουθείς μια εντελώς κοινωνική ταινία, με στοιχεία τρόμου, που θίγει ένα πάρα πολύ σημαντικό και δραματικό θέμα, όχι μόνο των χρόνων που πέρασαν ή που τώρα που ζούμε, αλλά και αυτών που έπονται... Δεν θα αποκαλύψω τι, για να μην κάνω και spoiler.. Και ενώ το συναίσθημα με το οποίο θα "ξεμείνετε" είναι κατά πάσα πιθανότητα αυτό της απορίας, "ε;", σίγουρα θα σας βάλει τουλάχιστον σε σκέψεις. Σε κάποιους πολύ πιθανόν είναι να προκαλέσει και το συναίσθημα της "απόλυτης ξενέρας". Προσωπικά, αν και ήμουν προετοιμασμένη να δω κάτι τελείως διαφορετικό, μπορώ να πω, πως τελικά η ταινία μου κέντρισε το ενδιαφέρον και πως η Jessica Biel, δεν έχει ξαναυπάρξει, κατά την γνώμη μου πάντα, πιο ώριμη υποκριτικά. ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΟΡΙ: Σε μια μικρή επαρχία κάπου στην Αμερική και αφού έχει επέλθει η απόλυτη παρακμή στην περιοχή, τα μικρά παιδιά των κατοίκων αρχίζουν ένα ένα να εξαφανίζονται χωρίς ούτε ένα ίχνος πίσω τους, και χωρίς κανένα από αυτά να έχει βρεθεί ποτέ. Το φαινόμενο έχει πλέον πάρει διαστάσεις θρύλου για την μικρή πόλη, και μιλούν για μια αντρική φιγούρα που αρπάζει τα παιδιά. Οι κάτοικοι τον ονομάζουν Tall Man, και ένα βράδυ, θα κάνει το λάθος να απάγει τον μονάκριβο γιο της νεαρής νοσοκόμας της περιοχής. Μόνο που εκείνη δεν θα χάσει τον μικρό της έτσι εύκολα... Καλή Προβολή!!! Έφη (26/03/2013)
Επιχείρηση Argo..... Αναρωτιόμουν με ποια ταινία να ξεκινήσω το blog μου, αφού ακόμα δεν είχα μιλήσει για κάποια συγκεκριμένη... και σκεφτόμουν, να ξεκινήσω με κάποια από τις αγαπημένες μου ή με κάποια πιο πρόσφατη ταινία; Και εκεί που αναρωτιόμουν, λέω, "δεν βάζω να δω το Argo; Που το έχω τόσο καιρό στα υπόψιν και ακόμα δεν αξιώθηκα να το δω;" Και έκατσα... και το είδα... στην αρχή σκέφτηκα, Σάββατο πρωί είναι, έχει τέλεια μέρα, ας δω κανένα δεκάλεπτο και μετά ίσως να κάνω κάτι άλλο... αλλά το δεκάλεπτο έφερε το μισάωρο και το μισάωρο την ώρα και το λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, έφερε το τέλος της ταινίας.. Ποτέ δεν ήμουν μεγάλη φαν του Ben Affleck.. Κάτι στο υποκριτικό του ταλέντο και στην μούρη του πάντα με χαλούσε... Το Argo όμως, δεν με "χάλασε" ΚΑ-ΘΟ-ΛΟΥ!!! Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, εντάξει δεν παίρνουμε και όρκο και για την κάθε λεπτομέρεια, ας μην ξεχνάμε ότι είναι μια ταινία απευθείας από το Hollywood, έχει μια καταπληκτική δομή σεναρίου και μια απίστευτη ένταση που σε κρατάει σε αγωνία και που φυσικά κορυφώνεται στο τέλευταίο μισάωρο της ταινίας.. Αν και θα ομολογήσω, πως έχω βαρεθεί πια, αυτόν τον ανυπέρβλητο ηρωισμό (;) που διέπει τον Αμερικάνικο λαό, και πως έχω κουραστεί αρκετά πλέον με όλη αυτή την υπερπροσπάθεια να πείσουν τον κόσμο όλο και τον εαυτό τους πάνω από όλα, πως μπορούν να καταφέρουν τα πάντα, θα πρέπει να παραδεχτώ πώς θα πρότεινα ανεπιφύλακτα σε κάποιον να δει αυτή την ταινία. ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΟΡΥ: Στην Τεχεράνη των αρχών της δεκαετίας του '80 Ιρανοί επαναστάτες εισβάλλουν στην Αμερικάνικη Πρεσβεία και κρατούν ομήρους όλους τους υπαλλήλους που βρίσκονταν στο κτίριο εκείνη την στιγμή. 6 διπλωμάτες υπάλληλοι, καταφέρνουν παρ'όλα αυτά να δραπετεύσουν και να ζητήσουν καταφύγιο από τον Καναδό πρέσβη, όπου και κρύβονται με άκρα μυστικότητα για περίπου 2 μήνες, οπότε και η Αμερικάνικη Μυστική Υπηρεσία (a.k.a. CIA) αναλαμβάνει να τους γυρίσει πίσω με την βοήθεια ενός παράτολμου σχεδίου και ενός ακόμα πιο παράτολμου πράκτορα... Έχει ότι χρειάζεται μια καλή ταινία, με εξαιρετικό καστ και σκηνοθεσία, αν και δεν ξέρω εάν θα της έδινα και το ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ... Εντάξει, μην τρελαθούμε κιολας.. Καλη προβολή!!! Έφη (23/03/2013)
Η δύναμη του κινηματογράφου... Η προοπτική του να ξοδέψω 2 ώρες από τον χρόνο μου για να παρακαλουθήσω μια ταινία, πάντα μα πάντα, από τότε που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, μου έδινε μια τεράστια χαρά.. Η προοπτική και μόνο... Και η κάθε φορά που γινόταν πραγματικότητα, μετά τους τίτλους τέλους κάθε ταινίας, συνειδητοποιούσα ότι ένιωθα... Ένιωθα πολλά συναισθήματα ταυτόχρονα.. Κάτι που μόνο με την μουσική μπορώ να συγκρίνω σε μέγεθος..
Άλλοτε, ένιωθα ευτυχία, άλλοτε λύπη, άλλοτε λύτρωση, άλλοτε εκνευρισμό... Μέχρι που μια μέρα κατάλαβα, ότι τελικά, ένιωθα αυτή την ασύγκριτη χαρά που νιώθουμε, όταν έχουμε περάσει όμορφα με το παρεάκι μας και τους κολλήτους μας, με τον-την σύντροφό μας.. Και πως τελικά, για δες... τις τελευταίες δύο ώρες δεν ήμουν μόνη τελικά.. Είχα παρέα.. Μια υπέροχη ταινία..
Μια ταινία, που με έκανε να κλάψω, να γελάσω, να θυμώσω, να αναρωτηθώ.. Ότι δηλαδή μου προσφέρει ένα όμορφο απόγευμα, στο στέκι με την παρέα.. Δεν συγκρίνω φυσικά, την πραγματική ανθρώπινη έπαφη με μια ταινία.. Αλλά βρε αδελφέ, εαν δεν μπορεί κανείς από τους φίλους, ε, τότε θα βάλω μια ταινίουλα να περάσω όμορφα το βράδυ μου..
Δεν ξέρω ακριβώς πως λειτουργεί ένα blog.. Αλλά μιας και την ιδέα μου την έδωσε, ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο στην ζωή μου, που με έχει βοηθήσει και με βοηθάει πολυ.. Θα το δοκιμάσω και όπου βγει..
Εξάλλου, για τις αγαπημένες μου ταινίουλες θα μιλάω.. χεχεχ! Και όχι.. καλή ταινία, δεν είναι μόνο ο βαρύς Ευρωπαϊκός και Ασιατικός κινηματογράφος.. Μπορούν και οι Αμερικανιές να έχουν μια θέση στην καρδιά μας επάξια.. Στο τέλος-τέλος.. Όλα στην ζωή, είναι θέμα γούστου.. που είναι και λίγο, ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ!!!!!
Έφη (20/03/2013)
